ارتباط هیدرولوژیکی سیماهای سرزمین و پیامدهای احیای جنگل
کد مقاله : 1047-SCWMSUP (R1)
نویسندگان
محسن جوانمیری پور *
مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی
چکیده مقاله
درک روابط هیدرولوژیکی سیمای سرزمین برای طراحی موفق احیای جنگل ضروری است. فرآیندهای هیدرولوژیکی علاوه بر شکل‌دهی فیزیکی مناظر، خدمات کلیدی مانند کنترل سیلاب و حفظ کیفیت آب را تنظیم می‌کنند. بر اساس نظریه پالس سیلاب، سیلاب‌های با شدت متوسط با انتقال مواد مغذی و ایجاد ناهمگنی رویشگاهی، تنوع زیستی و قابلیت تولید را افزایش می‌دهند (یارانه)، در حالی که سیلاب‌های شدید یا حذف آن‌ها پایداری سیستم را کاهش می‌دهد (تنش). فعالیت‌های انسانی مانند سدسازی و تغییر کاربری زمین، اتصال هیدرولوژیکی طبیعی را مختل کرده و باعث جدایی دشت‌های سیلابی، کاهش تغذیه آب زیرزمینی و تشدید سیلاب می‌شوند. جنگل‌زدایی تولید آب و اوج سیلاب را افزایش می‌دهد، در حالی که احیای جنگل این مؤلفه‌ها را کاهش می‌دهد. بازسازی اتصال هیدرولوژیکی (حذف سدها و دایک‌ها) گام نخست در احیای دشت‌های سیلابی است. احیای سیمای سرزمین جنگل نیازمند رویکردی فراتر از کاشت درخت، با تأکید بر مشارکت ذی‌نفعان، مدیریت تطبیقی و پایش بلندمدت است.
کلیدواژه ها
هیدرولوژی سیمای سرزمین، اتصال هیدرولوژیکی، احیای جنگل، دشت سیلابی، مدیریت تطبیقی.
وضعیت: پذیرفته شده