رویکردهای کنترل تغییر کاربری اراضی، استحصال رواناب، اصلاح شخم و اکوتوریسم برای پایداری خاک و محیط‏زیست
کد مقاله : 1051-SCWMSUP (R3)
نویسندگان
مسیب حشمتی *1، محمد قیطوری2
1مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرمانشاه، ایران
2بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمانشاه، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرمانشاه، ایران.
چکیده مقاله
مناطق نیمه خشک ایران، به‏ویژه استان کرمانشاه دارای بیشترین تراکم جمعیت، فعالیت‏های کشاورزی و صنعتی است. با این وجود، تغییر کاربری اراضی، شخم نامناسب و هدر رفت منابع آب حاصل از بارش، در این مناطق نیز شدید است. تکیه‏گاه اصلی سازگاری با تغییرات اقلیمی حفاظت خاک و بهره‏برداری پایدار از منابع طبیعی است. روش تحقیق مقاله مبتنی بر نتایج پژوهش‏های نگارندگان با محوریت پیامدهای تغییر کاربری اراضی، نقش سطوح آبگیر باران برای مقابله با پدیده خشکیدگی جنگل‏های زاگرس، نقش خاکورزی‏های حفاظتی در پایداری خاک و عملکرد محصول، و اکوتوریسم بود. نتایج این بررسی‏ها نشان داد که بتغییر کاربری عرصه‏های جنگلی و مرتعی به اراضی دیم شیبدار موجب آسیب جدی به شاخص‏های مهم فیزیکی وشیمیایی خاک , کاهش رطوبت می‏شود. همچنین بانکت‏ها در عرصه‏های جنگلی، موجب ذخیره رطوبت خاک، بهبود ماده آلی، پایداری خاک و کاهش شدت خشکیدگی درختان می‏شود. خاکورزی‏های حفاظتی در مقایسه با شخم متداول موجب پایداری خاک، ترسیب کربن، حفظ رطوبت و عملکرد محصول دیم می‏شود. کشت مستقیم با برگرداندن یک‏سوم کلش به خاک، به عنوان راهبردی مناسب برای دیمزارها پیشنهاد شد. در نهایت، عوامل تهدید کننده اکوتوریسم عدم برنامه‏ریزی، نبود امکانات زیربنایی، چرای مفرط دام، تغییر کاربری اراضی ملی (کوه‏ها، جنگل‏ها، مراتع، حاشیه رودخانه و چمنزار به اراضی کشاورزی)، عدم پایش میدانی موثر و رهاسازی زباله و پسماندهای پلاستیکی در محیط‏زیست مهم‏ترین آنهاست. بنابراین می‏توان نتیجه‏گیری کرد اصلاح شخم، استفاده از سطوح آبگیر باران، کنترل تغییر کاربری اراضی و استفاده از توان اکوتوریسم در مقیاس محلی راهکارهایی موثر برای پایداری کشاورزی و منابع طبیعی و در شرایط تغییرات اقلیمی مناطق نیمه‏خشک خواهند بود.
کلیدواژه ها
تغییر کاربری، پایداری خاک، رطوبت خاک، عرصه‏های منابع طبیعی
وضعیت: پذیرفته شده