نقش دانش بومی در مدیریت پایدار گیاهان دارویی و تاب‌آوری منابع آب در برابر تغییر اقلیم (مطالعه موردی: استان گلستان)
کد مقاله : 1073-SCWMSUP (R1)
نویسندگان
سپیده زوار *1، اکرم Ahmadi2، نرگس کاردگر2، وجیهه قندهاری2، محمد ججوزاده2، اعظم میرکریمی2
1محقق مرکز تحقیقات آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان
2مرکز تحقیقات کشاورزی ومنابع طبیعی گرگان
چکیده مقاله
تغییر اقلیم و فشار فزاینده بر منابع طبیعی، ضرورت بهره‌گیری از رویکردهای مدیریتی پایدار و بومی‌محور را بیش از پیش برجسته ساخته است. این مقاله مروری با هدف تحلیل و سنتز مطالعات علمی موجود درباره نقش دانش بومی در مدیریت پایدار گیاهان دارویی و تقویت تاب‌آوری منابع آب در استان گلستان تدوین شده است. در این راستا، نظام دانش بومی مرتبط با شناسایی گونه‌های گیاهان دارویی، شیوه‌های سنتی بهره‌برداری، حفاظت از رویشگاه‌ها و انتقال بین‌نسلی دانش بررسی شده و ارتباط آن با روش‌های بومی مدیریت آب و سازگاری با تنش‌های اقلیمی تحلیل گردیده است. نتایج مرور مطالعات نشان می‌دهد که تنظیم الگوهای برداشت، زمان‌بندی بهره‌برداری، حفاظت از تنوع زیستی و مدیریت خردمندانه منابع آب در چارچوب دانش بومی، نقش مؤثری در کاهش آسیب‌پذیری اکوسیستم‌ها و معیشت‌های محلی دارد. در نهایت، تلفیق دانش بومی با رویکردهای علمی نوین می‌تواند چارچوبی کارآمد برای ارتقای پایداری و افزایش تاب‌آوری منابع طبیعی در برابر تغییر اقلیم فراهم سازد.
کلیدواژه ها
دانش بومی، گیاهان دارویی، تاب‌آوری، تغییر اقلیم، مدیریت پایدار، منابع آب، گلستان.
وضعیت: پذیرفته شده